Kadın

Yağmur ince ince, durmadan ıslatıyordu İstanbul’u,

akşamın ilk saatleri başlıyordu,

kadın yüreği sızılı olmasa bulacaktı evin yolunu;

ayakları geri geri gidiyordu, çaresi yoktu

ve nihayet bindiği minibüsün buğulu camından dünyaya,

baktı, durdu öyle hüzünlü

Tuğba Oruç